Het Groene Hart wordt het gebied genoemd tussen Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht. Nog altijd een prachtig Oudhollands schilderij, maar in een drukke lijst: aan alle zijden lopen drukke wegen.

Ook binnenin dit door mensenhanden gemaakte landschap heerst niet overal rust. Treinen duiken de grond in, kleine industrie verrijst in het weiland en wegen maken duidelijk dat dit kloppende groene hart constant gevaar loopt. Maar er blijft veel te genieten.

En het voordeel van al die wegen is dat het grote recreatiegebied voor wandelaars, watersporters, hengelaars en fietsers - en heel soms schaatsers - gemakkelijk bereikbaar is.

In het toeristisch platform 'Groene Hart, kloppend hart' zijn een flink aantal gemeenten, VVV's, agrarische natuurverenigingen en actieve stichtingen gebundeld. Het heeft een programma van meerdaagse arrangementen ontwikkeld om de veenweiden, plassen en mooiste luchten van Europa aan de man te brengen. En voor wie even wat anders wil of tegen een zware bui aanloopt, zijn er innemende stadjes met een rijk verleden.

Er verandert veel in de weidse ontmoetingsplaats voor agrariërs en toeristen, waar de horizon ver weg ligt. Waar buitenlandse toeristen zich verbazen over het feit dat ze lager dan de zee lopen. Maar wie de pas erin zet of de fiets pakt, ontdekt de oude waarden. En ziet de schoolkinderen op de fiets, voorovergebogen trappend tegen de harde wind die over de ruggen van het vee gaat. En wie de auto neemt, moet om de zoveel meter stoppen in speciale uitwijkhaventjes in de weg, om anderen te laten passeren.

''Er verandert wel wat,'' is het licht nurkse commentaar van een boer. ''Er komt veel nieuw volk binnen, om in de natuur te wonen of te recreëren. Maar ze nemen de haast mee en steken hun hand niet meer op om te bedanken of te groeten als ze anderen passeren. Ze ergeren zich aan mijn trekker en dat is vreemd, want ik woon en werk hier al veel langer.''

Wij hebben voor enkele dagen een B&B genomen: Pax Tibi, een monumentale boerderij aan de rand van het Groene Hart nabij Waddinxveen. De naam betekent 'Vrede zij met u', wat verwijst naar de buitengewoon roerige tijden die zich hebben ontrold in deze lage streken, een gebied waar het water een vijand én een bondgenoot was in vele oorlogen.

De B&B, altijd goed bezet, wordt gerund door de familie Scheer - nee, eigenlijk door Marian Scheer-Verdergaal, want haar man is schooldirecteur en overdag dus weg. De boerderij ligt aan zo'n typisch weggetje in het Groene Hart: smal, links boerderijen, rechts weilanden, sloten aan beide kanten met eenden en zwanen en dus een eindeloze reeks bruggetjes.

In Pax Tibi , met een grote gezamenlijke keuken en woonkamer in de voormalige koeienstal - alles om door een ringetje te halen - heersen heldere regels. ''Er wordt nog wel eens geprobeerd om een gezelschap te boeken. Maar dan moet ik wel weten hoe de vork in de steel zit; geen arbeiders uit het buitenland die hier komen bivakkeren graag,'' zegt Marian. Ze heeft veel vaste klanten, uit Limburg, Israël, Australië. ''Ze houden van deze unieke natuur en de kans om een pasje zijwaarts te doen naar de stadjes of om de talrijke boerenambachten te bekijken. Hiertegenover wordt kaas gemaakt, die smaakt als vroeger.''

Een voormalige stal achter het huis, naast een klassieke hooiberg, is omgebouwd en heeft slaapkamers met deuren die ontroeren, voorzien van dierenafbeeldingen.

In twee dagen rijden we kriskras door het gebied, van Gorinchem onderin de Alblasserwaard tot aan de Vinkeveense Plassen en van Cabauw tot aan de Kaag.

Later op de tweede dag pakken we de fietsen van Pax Tibi en nemen we de kronkelweg van de Middelburgseweg naar Reeuwijk-Dorp. We groeten de boeren - de boodschap was helder - en rijden dan onder de A12 door. Hier ontmoeten twee werelden elkaar: boven ons staat een grote file stokstijf stil en wij fietsen kalm naar de Reeuwijkse Plassen. We drinken koffie aan het water. Een rondvaartboot ligt afgemeerd, het seizoen is zo goed als voorbij. Over de smalle dijken die zijn overgebleven na de turfafgravingen, fietsen we tussen de plassen door en worden we aangekeken door reigers die zich niet bewegen. Rust in overvloed.

Na het rondje om de plassen gaan we weer onder de weg door, waar nog altijd weinig beweging in de file zit, en fietsen we hijgend tegen de wind in richting Boskoop. Enkele keren staan we stil om naar de ganzen en zwanen en een enkele buizerd te kijken.

Als de zon ondergaat, besluiten we de route wat aan te passen en de raad van Marian van Pax Tibi op te volgen. We hadden gevraagd naar een goed eetadres, want op de boerderij kan alleen een eenvoudige snack door de gasten zelf worden gemaakt. ''Aan de andere kant van de hefbrug in Waddinxveen is een eetcafé van een Turkse eigenaar. Geen poespas, laat je verrassen.''

Dat laatste lukt na het stevige doortrappen in de polder voortreffelijk. Met rode konen en een blij gevoel iets herontdekt te hebben, genieten we van heerlijk eten, goede wijn en een prachtige bediening. En bij de rekening kunnen we niet nalaten te becijferen wat dit ons in de 'grote stad' zou hebben gekost.

Informatie B&B Pax Tibi,
familie Scheer,
tel: 0182 301260,
www.pax-tibi.nl,
www.groenehartkloppendhart.nl  

Copyright Thom Olink