Het Groene Hart is het weilandengebied tussen Amsterdam,Den Haag, Rotterdam en Utrecht. Nog altijd een prachtig Hollands schilderij volgens Thom Olink, maar in een drukke lijst. Aan alle zijden lopen overvolle wegen.

Maar ook binnenin dit door mensenhanden gemaakte landschap heerst niet overal rust. Treinen duiken de grond in, kleine industrie komt in een dag omhoog uit het weiland en ook wegen maken duidelijk dat dit kloppende hart constant gevaar loopt. Toch blijft er veel te genieten.

Het voordeel van al die wegen is dat het grote recreatiegebied voor wandelaars, watersporters, hengelaars en fietsers – vroeger hoorden daar ook de schaatsers bij – met enkele stappen bereikbaar is. In het toeristisch platform ‘Groene Hart, kloppend hart’ zijn een flink aantal gemeenten, VVV’s, agrarische natuurverenigingen en actieve stichtingen gebundeld. Het heeft een programma van meerdaagse arrangementen ontwikkeld om die onmiskenbare veenweiden, plassen en mooiste luchten van Europa beter aan de man te brengen. En voor wie even wat anders wil of tegen een zware bui aanloopt, zijn er de innemende stadjes met een rijk cultuurhistorisch verleden.

Er verandert veel in de weidse ontmoetingsplaats voor agrariërs en toeristen, waar de horizon zichtbaar ver weg ligt.Waar buitenlandse toeristen zich verbazen over het feit dat ze lager dan de zee lopen. Maar wie de pas erin zet of de fiets pakt, ontdekt de oude waarden en ziet de voorovergebogen schoolkinderen op de fiets, trappend tegen de harde wind die over de ruggen van het vee blaast.

„Er verandert wel wat”, is het nurkse commentaar van een boer als we het over zijn stuk Nederland hebben. „Er komt veel nieuw volk binnen, om in de natuur te wonen of te recreëren. Maar ze nemen de haast mee en steken hun hand niet meer op om te bedanken of te groeten. Ze ergeren zich aan mijn trekker. Dat is vreemd, want ik woon en werk hier.”

Wij hebben voor enkele dagen een B&B genomen in Pax Tibi, een monumentale boerderij aan de rand van het Groene Hart nabijWaddinxveen. De naam betekent ‘Vrede zij U’ , wat verwijst naar de buitengewoon roerige tijden die zich hebben afgespeeld in deze lage streken. Een gebied waar het water vijand én bondgenoot was in vele oorlogen.

In twee dagen rijden we door het gebied, van Gorinchem onderin de Alblasserwaard tot aan de Vinkeveense Plassen en van Cabauw tot aan de Kaag.

Later op de tweede dag pakken we de fietsen van Pax Tibi en kronkelen van de Middelburgseweg naar Reeuwijk-Dorp.We groeten de boeren – de boodschap was helder – en rijden dan onder de A12 door. Hier ontmoeten twee werelden elkaar. Boven ons staat een megafile en wij peddelen richting de Reeuwijkse Plassen.We drinken koffie aan het water. Een rondvaartboot ligt afgemeerd. Het hoogseizoen is voorbij. Over de smalle dijken die zijn gebleven na de turfafgravingen fietsen we tussen de plassen door en worden we aangekeken door reigers die zich niet wensen te bewegen. Rust in overvloed.

Na het rondje plassen gaan we weer onder de weg door, waar nog altijd weinig beweging is.We fietsen hijgend tegen de wind in richting Boskoop. Enkele keren staan we stil om naar de ganzen en zwanen te kijken en stiekem ook wat adem te halen. Als de zon ondergaat, besluiten we de route wat aan te passen en de raad van Marian, de b&b-boerin van Pax Tibi op te volgen.

We hadden gevraagd naar een goed eetadres, want op de boerderij kan alleen een eenvoudige snack door de gasten zelf worden gemaakt. „Aan de andere kant van de hefbrug inWaddinxveen is een eetcafé van een Turkse eigenaar. Geen poespas, laat je verrassen. Dat lukte na stevig trappen in de polder voortreffelijk. Met rooie konen en een blij gevoel iets herontdekt te hebben, genoten we van heerlijk eten, goede wijn en een prachtige bediening. En bij de rekening konden we niet nalaten te becijferen wat dit ons in de vaak zo pretentieuze ‘grote stad’ zou hebben gekost.

Copyright Thom Olink